Het is ruim 71 jaar geleden dat op 14 mei 1940 de binnenstad van Rotterdam van de kaart werd gebombardeerd en Nederland (op Zeeland na) enkele dagen nadat de Duitse troepen ons land waren binnengevallen tot overgave werd gedwongen. In Rotterdam is nog tot begin oktober de indrukwekkende tentoonstelling ‘De Aanval’ te zien in de Onderzeebootloods RDM Rotterdam.

Voor de Rotterdamse burgerbevolking kwam die aanval als een volslagen verrassing, de stad werd niet geëvacueerd en ik vermoed dat velen zich niet konden voorstellen wat er die dag wel gebeurde.

Als vanzelf kwam er een grote stroom vluchtelingen opgang die ruimhartig werd opgevangen in de omgeving.

Het zijn (veelal) beeld en in zwart-wit, kil en anoniem. Beelden zoals we oorlog kennen: van heel lang geleden. Maar de beelden van de vluchtende Rotterdammers die van huis en haard zijn verdreven omdat er geen huis of haard meer zijn doen beklemmend actueel aan.

Deze dagen is het opnieuw crisis in de wereld en worden mensen van huis en haard verdreven omdat er geen huis en haard meer zijn. Geen Rotterdammers, maar hard werkende mensen uit Homs of Palmyra die, tot niet zo lang geleden, een welvarend leven in een relatief veilig land hadden. Die zich, net als die Rotterdammers, geen voorstelling konden maken van de verwoesting van hun mooie stad.

In Dronten vangen we al jaren heel veel asielzoekers op in ons Asielzoekerscentrum. Maar ook nu er een heel grote stroom vluchtelingen ons land binnen komt heeft de gemeenteraad van Dronten (met uitzondering van de VVD en Leefbaar Dronten) haar barmhartigheid getoond door het college te vragen om samen met het COA te onderzoeken of we meer asielzoekers kunnen opvangen binnen onze gemeentegrenzen.

Zeventig jaar geleden vluchtte de Rotterdammers hun stad uit. Twintig jaar geleden vluchtten de Kosovaren uit hun gebied om een veilig heenkomen te zoeken en dezer dagen zijn het Syriërs, Koerden en Irakezen die niet weten waar ze het zoeken moeten. De beelden zijn niet meer zwart-wit zoals toen in Rotterdam, maar in kleur en HD. Maar de wanhoop, angst, pijn en verdriet zijn altijd dezelfde. Daarom steken we graag een hand uit om onderdak en geborgenheid te bieden. Het Rode Kruis komt handen te kort. Dus meld je aan en help mee! Dat kan via Ready2Help