PvdA-ers lijken me een beetje bange mensen te zijn. Dat had ik nooit zo bedacht, maar de azijn zure reacties op het akkoord van de afgelopen dagen, dat door de PvdA consequent als het Kunduz- akkoord wordt gespind , stralen alleen maar angst uit. Angst voor de kiezer, angst voor de SP en angst voor GroenLinks.

Dat laatste wisten we al een tijdje natuurlijk. Tijdens de formatie van het laatste kabinet Balkenende (ik ben de tel kwijt) wilde het CDA wel met GroenLinks in zee, maar koos de PvdA liever voor de ChristenUnie uit angst niet de ‘meest linkse partij’ in het kabinet te zijn.
Linkse samenwerking is ook altijd erg eng, want wellicht verlies je dan wel kiezers uit het midden. Ook een progressieve koers in het nu gesloten akkoord is eng, want de conservatieve SP zal dan (met de PVV) gaan joelen dat de Partij van de Arbeid de arbeiders in de kou laat staan.

Dat angst een slechte raadgever is blijkt wel. Het CDA, PvdA, CU kabinet was een zielloze samenwerking die weinig voor he land betekend heeft. Ook nu de kans voor echte hervormingen door GroenLinks, D66 en de ChristenUnie wél is aangegrepen staat de PvdA langs de zijlijn.

Ik hoop en wens dat de PvdA de moed kan vinden weer in eigen kracht te gaan geloven. Nu staat ze te mokken dat ze niet mee mocht doen (ow nee; het mocht wel, maar Samsom moest bij het kruisje tekenen en had dus kennelijk geen overtuigende argumenten) en dat het akkoord niet voldoende is omdat niet alles is binnen gehaald.
Hopelijk kunnen we snel echt samen gaan werken om (gegeven de omstandigheden) ons land economisch, ecologisch en sociaal duurzaam te maken voor een rechtvaardige en groene toekomst!