Jolande Sap

Gisteren heeft de Tweede Kamerfractie van GroenLinks ingestemd met de politie trainingsmissie naar Kunduz in Afghanistan. De afgelopen dagen heb ik van dichtbij en aan den lijve mogen ervaren hoe moeilijk dit besluit de fractie, de Kamerleden en de medewerkers, is gevallen.

Want een besluit over oorlog en vrede, leven en dood, wel een missie of geen missie neem je natuurlijk niet in een half uur nadat het besluit van het Kabinet bekend wordt. Dat neem je ook niet omdat Maurice de Hond nu toevallig peilt dat dit niet het populaire standpunt is. Of omdat je weet dat het heel moeilijk ligt bij leden en kiezers.

Maar dat beoordeel je op de inhoud, op eerder ingenomen standpunten en op de mogelijkheid om de plannen van het Kabinet zo aan te passen dat het aan jouw voorwaarden gaat voldoen.

Laat ik maar even vaststellen dat het Kabinet op alle (!) door GroenLinks geëiste punten is gedraaid en GroenLinks tegemoet gekomen is. Daarover is hard gedebatteerd en heeft de fractie een heldere positie gekozen.

Daarnaast kon de fractie ook weinig anders dan naar dit besluit toewerken omdat ze daarmee een opdracht van de leden uitvoert! Immers een missie zoals deze wordt letterlijk in het verkiezingsprogramma beschreven op pagina 11, punt 27:

Nederland laat Afghanistan niet in de steek. De opbouw van een democratische, veilige rechtsstaat heeft er prioriteit. Dat vereist grotere inspanningen voor corruptiebestrijding, versterking van bestuur, rechtspraak, civiele organisaties en de positie van vrouwen, alsmede onderhandelingen met gematigde Taliban. Nederland draagt meer politietrainers bij aan de EU-opleidingsmissie. Ons land steunt geen offensieve militaire operatie.

Als je deze tekst leest en dan de toezeggingen van het Kabinet hoort voldoet de nu voorgestelde missie in hoge mate zoals deze in het verkiezingsprogramma is beschreven.
Maar dat maakte de afweging daarom niet minder makkelijk. Ik steun het besluit van mijn fractie voluit, ik vind het moedig van ze. Dat neemt niet weg dat ik er tegelijk ook heel erg veel moeite mee heb en twijfel voel bij de goede afloop van deze missie.

Zoals eerder op deze website aangegeven voel ik me zeer verwant aan de pacifistische stroming binnen GroenLinks die voortkomt uit de PSP. Dat Ineke van Gent dan ook een ander standpunt heeft ingenomen dan de rest van de fractie kan ik volgen en vind ik zowel van Ineke als van de rest van de fractie moedig.

Politiek is niet voor bange mensen, dat heb ik de laatste dagen mogen zien. Want het was voor iedere fractielid afzonderlijk een geweldige worsteling en de druk was op de gangen van de fractie bijna letterlijk voelbaar. Daar waar aan het begin deze week de signalen voor een missie echt niet positief waren is het Kabinet GroenLinks zo ver te gemoed gekomen dat heel langzaam en heel voorzichtig de positie begon te veranderen. Maar het was toen ik gistermiddag uit Den Haag vertrok voor de raadsvergadering in Dronten bepaald geen uitgemaakte zaak welk besluit de fractie zou gaan nemen.

Vanaf nu is het zaak dat we heel goed monitoren wat er gebeurd als onze trainers in Kunduz aan het werk zijn en de voorwaarden van GroenLinks te bewaken.