Afgelopen zaterdag hield de Drontense afdeling van het Rode Kruis een open dag ter gelegenheid van de officiƫle ingebruikname van hun nieuwe PAM (een busje voor personen- en materiaalvervoer met ook een ambulancefunctie).

Daar was veel werk van gemaakt door de afdeling. Voor de ingang van een noodhospitaal van het SIGMA-team neergezet en er waren verschillende ambulancevoertuigen en demonstraties.

Opnieuw werd ik me bewust dat ik het zo bijzonder vind dat er vrijwilligers zijn die onder de meest bizarre omstandigheden bereid zijn om iedereen die dat nodig heeft hulp te gaan verlenen. Daar waar je als ‘normaal mens’ jezelf juist uit de voeten wilt maken gaan zij er op af. Om te helpen, op te vangen of te troosten.

De vrijwilligers van het Rode Kruis zorgen bij een calamiteit voor grootschalige opvang als dat nodig is; onder regie van de gemeente. Ondersteunen bij grote evenementen en zorgen voor medisch vervoer van bijvoorbeeld ouderen.

Nuttig en dankbaar werk waarvan ik altijd aanneem dat het goed is georganiseerd, maar wat veel minder vanzelfsprekend is dan je zou denken.

Extra verbijsterend vind ik het dan om de verhalen te horen van ambulancemedewerkers over de schaal waarop zij -die gene die hulp komen bieden als de nood het hoogst is- te maken krijgen met agressie en geweld.

Hulpverleners, vrijwilligers -zoals die van het Rode Kruis en onze brandweer in Dronten- of betaalde krachten, het zijn professionals die werk doen onder omstandigheden die je nooit hoopt tegen te komen. Daarvoor heb ik diep respect en wat mij betreft kan dat nooit voldoende herhaald worden!