Mening van vrijheidsuiting

zondag 19 februari 20120 Reacties

Ophef over de Volkskrant dit weekend. De krant plaatste een advertentie van de PVV over het meldpunt Polenoverlast en de hoofdredacteur Philippe Remarque snapt dat dit was om te provoceren. Dat de PVV in dat doel is geslaagd mag duidelijk zijn als de hoofdredacteur zich genoodzaakt voelt om te reageren en zich te verdedigen.

De verdedigingslijn die de VK opwerpt is de vrijheid van meningsuiting. Dat is populair de laatste jaren, alles moet maar kunnen. Want tsja, de vrijheid van meningsuiting hè? Remarque gaat daar ver in. Hij haalt de Franse verlichtingsfilosoof Voltaire erbij die zou hebben gezegd: “Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen tot de dood verdedigen”.

Daarnaast, zo verdedigd de VK zich, plaatsen ze wel vaker advertenties waar ze het inhoudelijk niet mee eens is en waar ze -net zoals een commentaar over het polenmeldpunt- kritisch over schrijft. Maar de advertentie is binnen de wet en dus mag het.

Daar valt volens mij wel iets op af te dingen. Want de vrijheid van meningsuiting is een verworvenheid die zoals Voltaire zegt ’tot aan de dood verdedigt moet worden’, maar dat is nog wat anders dan de boodschap helpen verspreiden. Dat de PVV zo’n meldpunt mag openen en daarover van alles mag vinden staat voor mij als een paal boven water, hoe weerzinwekkend ik dat ook vind. Maar ik zou de afweging maken om de boodschap niet te helpen verspreiden, dus u zult in dit artikel geen link vinden naar dat meldpunt.

In Nederland hebben we een pluriform medialandschap waarbij omroepen en kranten een bepaalde kleur hebben. De VARA is links/socialistisch, EO en NCRV christelijk, KRO katholiek, TROS en Wakker Nederland zijn rechts. Voor kranten geldt iets vergelijkbaars: Trouw van christelijke signatuur, de Volkskrant links progressief, NRC rechts en de Telegraaf erg rechts. Maar wellicht blijkt dat voorbij te zijn.

In mijn beeld is de VK een krant die zich qua positie en signatuur ‘links en progressief’ wil profileren. Daarin passen dus ook inhoudelijke overwegingen om iets wel of niet te plaatsen en een advertentie die zich richt tegen bepaalde bevolkingsgroepen lijkt mij onverenigbaar met de positie die de VK wil hebben als links progressief.

De hoofdredactie vindt dat een hellend vlak, ik vraag me dat af. Want het is een politiek statement: dit is de grens, je richt je niet tegen bepaalde bevolkingsgroepen. Want nu zijn het de MOE-landers (Midden- en Oost-Europeanen), maar zijn het straks de Friezen, de Marokkanen of wie weet welk ander deel van de bevolking?

Dat de PVV het mag zeggen en mag vinden blijft abject, maar het is hun vrijheid van meningsuiting zoals het de vrijheid is van de VK om daar de grens te trekken. Omdat je advertenties van pelsdierfokkers, vrienden van Poetin en ranzige voeding niet één op één kunt vergelijken met een tegen racisme aanschurkend meldpunt gericht tegen bepaalde bevolkingsgroepen. Dat is wezenlijk wat anders naar mijn mening en dus moet je daarin een andere afweging maken.

Vrijheidsuitingen zoals het hebben van, naar mijn opvatting zeer verkeerde en afkeurenswaardige standpunten, moeten kunnen; maar je moet er wel een mening over durven geven als je het verwerpelijk vindt en je niet angstig verschuilen achter de -te pas en te onpas van stal gehaalde- vrijheid van meningsuiting. Want de waarde van die vrijheid devalueert als het verwordt tot een vermeende vrijbrief voor kwetsen, uitsluiting en racisme. Daar tegen had de Volkstrant stelling moeten nemen, want iedereen mag van alles vinden, het wil niet zeggen dat je alles daarom hoeft te verspreiden.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Paul Vermast is fractievoorzitter voor GroenLinks in de gemeenteraad van Dronten. Daarnaast is hij plaatsvervangend voorzitter van de gemeenteraad. Bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer in 2017 stond hij voor GroenLinks op plaats 38.

Share This