Vandaag mag je stemmen voor de gemeenteraad, ook die van Dronten. En vandaag begint de Lente. Maar het was vandaag 14 jaar geleden dat ik mijn eerste blogje schreef voor deze website. Over de GroenLinks Partijraad (die inmiddels is afgeschaft) en de mededeling van Femke (daar moet je tegenwoordig ‘Halsema‘ achter zetten) dat Prinses Juliana overleden was.

Onze Juul is dood

En zo’n politiek weblog… in 2014 was dat iets reuze nieuws en hips! Het was zelfs nieuws waarvoor Omroep Flevoland naar Dronten kwam (helaas geen beelden meer van online).

Vernieuwend

Inmiddels is het hebben van een weblog bepaald niet ‘hip’ meer. Voorbij gestreefd door Hyves (wat??), twitter en facebook zijn er nu veel meer nieuwe manieren om als politicus met je achterban te communiceren. Toch ben ik nog altijd wel gehecht aan mijn weblogje. Niet alleen omdat we al 14 jaar samen op trekken, ook omdat het voor een deel mijn persoonlijk politiek profiel is.

Soms ook, omdat ik vandaag de dag erg om mijzelf van jaren geleden moet lachen

Ook omdat je erg leuk kunt zien hoe ikzelf in die jaren ben veranderd, de toonhoogte wat is gedaald, de inzichten wat zijn gerijpt en ik nu met veertig jaren heb geleerd dat je soms niet meteen moet reageren en een grote mond opzetten. Soms ook, omdat ik vandaag de dag erg om mijzelf van jaren geleden moet lachen. De drukte en het gedoe van toen vanuit het perspectief van vandaag.

Nog vier jaar

Vandaag is mijn blog dus jarig én kun je jouw stem uitbrengen voor de gemeenteraad de komende vier jaar. Dus ik hoop van de kiezer vandaag het mandaat te krijgen nog een paar jaar te mogen door bloggen. De komende periode zal het vast gaan over de formatie en de vorming van het nieuwe college. Hoe dat er uit komt te zien is natuurlijk nog koffiedik kijken. Want de uitslag komt (definitief) pas vrijdag en volgende week donderdag benoemt de nieuwe raad een informateur.

Dank

Dank in ieder geval aan mijn trouwe lezers die, soms al veertien jaar, opbouwend kritisch en constructief meelezen en becommentariëren. Dank ook aan iedereen die mij onophoudelijk wijst op de reeksen aan schrijf en ‘taalvoutdjes’ die ik met mijn lichte vorm van dyslexie onvermijdelijk maak. Ik ben blij als ik erop gewezen word zodat ik het herstellen kan. Maar ik vind schrijven té leuk om het daarom niet te doen!