Paul Vermast | GroenLinks

Gisteravond diende we samen met Leefbaar en SP een motie niet aan de orde van de dag. Collega Onno Bakker en ik werden niet erg blij van de discussie in de commissie waarin wethouder Koning aangaf dat er geen heldere beleidsregel was hoe om te gaan met wegverbredingen. Toen al sprak ik met Onno af dat we hierover met een motie niet aan de orde te komen in de gemeenteraadsvergadering.

Maar er ontstond bij een aantal fracties een hoop verwarring omdat we in de motie het college het verzoek meegaven in de beleidsregel uit te gaan van het  principe dat de ondernemer de kosten van de wegverbreding draagt. Voor de PvdA, VVD en ChristenUnie was dit een brug te ver omdat zij vinden dat het college enige ruimte moet hebben om toch ook financieel bij te dragen bij ontwikkelingen die erg gewenst zijn.

Het lukte, ook tijdens een schorsing, niet aan hun verstand te peuteren dat de motie daarvoor ook alle ruimte biedt. Want als je uitgaat van een bepaald principe kun je daar vanzelfsprekend, gemotiveerd, vanaf wijken als daar goede redenen voor zijn. Die ruimte is er natuurlijk altijd wel. Als het college iets wil dat tegen het door de gemeenteraad vastgestelde beleid in gaat doet zij daarvoor een voorstel aan de raad. Dat kan natuurlijk ook prima in het geval van wegaanpassingen ten behoeve van nieuwe ontwikkelingen. Jammer dat we de andere partijen daarvan niet hebben kunnen overtuigen. Maar goed, de motie is wél met één stem meerderheid aanvaard. Dus ik kijk met belangstelling uit naar de beleidsregel waar het college nu voor april verzocht is mee te komen.  

Gisteren door Femke Halsema voorgedragen tijdens Algemeen Overleg in de Tweede Kamer over Agenda Landschap:

Pastiche op Marsman

Denkend aan Holland
zie ik brede autobanen
onstuitbaar door oneindig
steenland gaan,

rijen onaantastbare
limousines
als dooie torren
langs de bermen staan;

en in de razende
ruimte verzonken
de wegenwachters
verspreid door het land,

benzinepompen, garages,
gesloopte steden,
fabrieken en hekken
in een strak verband.

de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in gore eentonige
dampen gesmoord,

en in alle gewesten
wordt de dreun van benzine
met zijn eeuwige stanken
gevreesd en gehoord.

~Anoniem~

Met dank aan mijn collega’s van N&M die op de tribune zaten.
Opgenomen in: Het Land der Lettereren – Nederland door schrijvers en dichters in kaart gebracht., samengesteld door Adriaan van Dis en Tilly Hermans, ISBN 90 290 1398 2.

Ik ben een blomme

en bloeie voor uwe oogen,

geweldig zonnelicht,

dat, eeuwig onontaard,

mij, nietig schepselken,

in ‘t leven wilt gedoogen

en, na dit leven, mij

het eeuwig leven spaart.

(meer…)

Dat ik over het algemeen geen hoge pet op heb van de wijze waarop de gemeente Dronten communiceert steek ik niet onder stoelen of banken. Vaak knullig, vaker nog wordt eerst de media ingelicht en daarna de gemeenteraad en persberichten voldoen doorgaans niet aan de regels die in iedere basiscursus communicatie en persvoorlichting worden geleerd. 

Maar deze week maakt de gemeente het wel weer heel erg bont. Want waar ligt toch ‘de steeg’? Dat lijkt niet zo erg ingewikkeld want er zijn er tusen De Rede en de Walvisstraat maar twee. Dus nogaltijd 50% kans om het goed te doen; zal ik het maar positief formuleren. Ook is de affaire rond ‘de steeg’ natuurlijk niet een echt gevoelig onderwerp te noemen. Er is ’slechts’ een wethouder over uitgegleden. Kortom; natuurlijk hoef je bij normale persberichten niet echt op te letten wat je er inzet, maar bij ‘politiek ongevoellige’ persberichten al helemaal niet. 

Tot zover mijn sarcasme. Dus ik citeer maar letterlijk het persbericht:

Op 1 november 2007 heeft de gemeenteraad van Dronten besloten een collegevoorstel tot het onttrekken van de steeg aan het openbaar verkeer af te wijzen. Hierop is door dhr. Troisfontaine, eigenaar van het aan deze steeg gelegen hotel, tegen het raadsbesluit beroep aangetekend”. 

Helaas… dat hotel ligt aan de andere steeg en die is dus nadrukkelijk niet verkocht. Dit persbericht is exemplarisch voor deze hele affaire. De gemeente lijkt geen benul te hebben waar men mee bezig is en dat vind ik opnieuw buitengewoon treurig om dit te moeten conctateren. De fout is inmiddels op de website hersteld. 

Download hier het orginele persbericht.

Om te laten zien hoeveel uiteenkopende kunst we hebben in onze mooie gemeente zet ik wekelijks een kunstwerk op deze website. Gewoon op alfabetische volgorde. 

 Vandaag in aflevering 3 “Cirkantela”.

 Kunstenaar: Cyril Lixenberg

 Straatnaam: Baan Biddinghuizen

 Materiaal: Gelakt staal

 Jaar van plaatsing: 1991

 Omschrijving:

Cyril Lixenberg is geboren in Londen in 1932. Hij studeerde aan de Central School of Arts and Crafts in Londen. Vervolgens studeerde hij aan de Ecole des Beaux Arts te Parijs. Sinds 1959 woont en werkt hij in Amsterdam.

© Gemeente Dronten / Kunstwacht

De gemeenteraad heeft volgens Gedeputeerde Staten (GS) van Flevoland in november 2007 het juiste besluit genomen toen de raad niet instemde met het ontrekken van ‘de steeg’ in Dronten aan de openbaarheid. Ook GS wil dus dat ‘de steeg’ openblijft; om het in rond Nederlands te zeggen. Dat meldt de gemeente Dronten in een persbericht.

Met dit bericht is (wat ik ben gaan noemen) de Affaire Troisfontaine weer terug van weg geweest op de agenda. Hoewel ik erg blij ben met het besluit van GS is het nu wel wachten op de volgende stap van de rechtbank. Ondernemer Troisfontaine sloot in 2005 een deal met de gemeente om te komen tot de verkoop van De Gouden Ploeg in Biddinghuizen.  De verkoop van ‘de steeg’ in Dronten was onderdeel van deze deal. 

De gemeenteraad hechtte echter meer belang aan het openblijven van ‘de steeg’ voor de achterliggende wijk als het zwaarwegend privaat belang van de ondernemer om deze steeg te bebouwen. Daarmee besloot de raad dus tot openblijven van ‘de steeg’ en daarin hebben we dus vandaag gelijk gekregen van GS.

Het was echter de rechtbank Zwolle-Lelystad die wilde dat GS over het raadsbesluit een uitspraak zou doen. De ondernemer was het niet eens met het besluit van de raad en stapte naar de rechter. Daarmee is het nu weer aan de ondernemer en de rechter om te zien hoe dit verder gaat. Wat dat aangaat zal deze affaire nog wel even voortslepen. Maar voorlopig staat het 2-0 voor de gemeenteraad en het algemeen belang.

In de column van de FlevoPost van vandaag beschrijft Gerrit Wijnne een ‘bizar’ incident vorige week in de commissievergadering.  Ik ben blij dat hij zo snel mijn wens voor dit jaar oppikt om ons als raadsleden in columns en commentaren een spiegel voor te houden. En journalisten zijn net politici; als je de bal kaatst komt die vroeg of laat altijd weer terug. 

Wijnne geeft een goede beschrijving van wat er voorviel in de commissie. De SP kreeg het niet voor elkaar met haar drie raadsleden twee commissies te vullen omdat de fractievoorzitter van de socialisten ook voorzitter van een van de commissies was. 

Voor kleine fracties kan het een hele toer zijn om tegelijk twee commissievergaderingen te vullen. Als GroenLinkser met 1 raadszetel kan ik daar over meepraten. Dat de SP met drie zetels en de mogelijkheid nog eens drie burgerraadsleden te benoemen dit niet lukt is natuurlijk wel erg treurig. 

Maar de SP-commissievoorzitter nam dus zelf het woord in de vergadering en werd daar (terecht)  door collega-commissievoorzitter Onno Bakker van Leefbaar Dronten (2 raadszetels) hierop terug gefloten.

Vervolgens schorste voorzitter  Paul Nijssen de vergadering om mij het verzoek te doen zijn vraag te stellen. Dat kwam voor mij natuurlijk ook als een volslagen verassing. Ik heb die vraag maar even gelezen en zo goed mogelijk proberen te verwoorden en daarbij wel gemeld dat ik er niet blij mee was. 

Wijnne stelt dat ik tegen de SP had moeten zeggen dat ‘ie het dak op kon en maar had moeten zorgen dat hij volk in de vergadering had.  Nu ben ik dat niet helemaal met hem oneens. Hoewel, zo ongebruikelijk is het ook niet. Gisteren was ik in de Tweede Kamer bij een Algemenen Overleg (een soort commissievergadering) en daar gaf de woordvoerder van het CDA aan eveneens te spreken namens de PVV. Had de SP dat even voordien geregeld met mij was het ook niet zo erg geweest en was het amateuristisch toneel waar Wijnne het over heeft voorkomen. 

Had ik moeten weigeren de vraag van de SP te stellen? Nee; ik vind van niet. Da’s niet de manier waarop we in de Drontense gemeenteraad met elkaar omgaan. Maar ik ben het met Gerrit Wijnne zeer eens dat het een grote schande is dat de SP  met die (betaalde)  raadsleden het niet eens voor elkaar krijgt om het gewone raadswerk te doen. Dus wat dat aangaat kunnen die zetels van de SP beter worden besteed als nu het geval is en kunnen de socialisten van GroenLinks met 1 zetel nog een hoop leren.  

Om te laten zien hoeveel uiteenkopende kunst we hebben in onze mooie gemeente zet ik wekelijks een kunstwerk op deze website. Gewoon op alfabetische volgorde. Vandaag in aflevering 2 “Het vlakke land”.

 Kunstenaar: Martha Waijop

 Straatnaam: Baan, Biddinghuizen

 Materiaal: Brons

 Jaar van plaatsing: 2004

 Omschrijving:

Het sculptuur is een verbeelding van water, zeebodem, beweegbaarheid, vruchtbaarheid en pionierschap. 

Het kunstwerk is onthuld op 10 januari 2004.

Martha Waijop stelt hoge eisen aan zichzelf en haar beelden: “een sculptuur moet van alle kanten boeiend zijn”. Daarin onderscheidt het beeld zich immers van de tweedimensionale uitingen. Perfectionist als zij is werkt Waijop al haar beelden zelf af. Met haar schilderachtige wijze van patineren voegt ze nog een extra dimensie toe aan haar sculpturen. 

www.waijop.nl 

© Gemeente Dronten / Kunstwacht