Paul Vermast | GroenLinks

Sinds gisteren is het echt aftellen geblazen naar de gemeenteraadsverkiezingen. Vandaag over op de kop af twee maanden min één dag. Tot nu toe had ik nog bepaald geen last van verkiezingskoorts (Kopenhagen, Kerst en oud&nieuw), maar met de echte koorts van een licht griepje komt ook de verkiezingskoorts opzetten merk ik.

Natuurlijk gaan verkiezingen altijd ergens over, maar deze keer misschien wel meer in het bijzonder. De rijksoverheid heeft bezuinigingen op de gemeenten aangekondigd van mogelijk 3 miljard euro. Dat gaat ook voor onze gemeente dus om miljoenen en die moeten we ergens gaan vinden als gemeentepolitiek. Dat vraagt in de komende maanden en jaren om keuzes die ook heel pijnlijk zullen zijn. Want mogelijk betekent dat dus dat we het voorzieningenniveau in ‘de dorpen’ zullen moeten aantasten. Zwembaden, bibliotheken… kan het nog wel uit in Biddinghuizen en Swifterbant? Het Hanzekwartier in Dronten: moeten we dat eigenlijk nog wel gaan doen? Subsidie voor de Meerpaaldagen? Tsja, maar hoe betaal je dat? Reuring op het Redeplein? Belangrijk, maar waar vind je het geld?

Zeer waarschijnlijk zal letterlijk alles ter discussie komen te staan en dan maakt uw stem op 3 maart een wereld van verschil. Wilt u een gemeente die opkomt voor de ‘zachte waarden’ in onze samenleving, een gemeente die opkomt voor kwetsbare groepen zoals ouderen, zieken, jongeren en mensen met een beperking? Wilt u een gemeente die strijd voor het behoud van rust, ruimte en groen en dus niet aan kantoorvilla’s in het groen begint en zich verzet tegen herrie en overlast van een grote luchthaven Lelystad? Wilt u een gemeente die niet bezuinigt op uitkeringen en WMO-gelden? Wilt u een gemeente die staat voor een landbouw die zich op duurzame wijze ontwikkelt met onze agrarische kennisinstellingen zoals CAH en Warmonderhof? Wilt u een gemeente die bij het verplaatsen van het voortgezet onderwijs kijkt naar het belang van onze leerlingen en niet naar het belang van een groot herstructureringsplan? Wilt u een gemeente die duurzaam, groen en innovatief ondernemerschap stimuleert en wilt u een gemeente waar mensen voorop staan? Dan is uw stem op 3 maart voor GroenLinks. Heeft u nog een goed voornemen nodig? Stem dan 3 maart GroenLinks!

Dat ‘gerucht’ ging al een tijdje, maar nu staat het ook op de website van de partij die, binnenkort vernieuwd zal worden.  Het is op basis van de peilingen een logische stap dat de partij na 8 jaar weer in de gemeenteraad wil proberen te komen.

Maar waar ik wel benieuwd naar ben is met wie ze de raad in willen geen komen en met welke standpunten. Want we hebben de afgelopen jaren helemaal niets gezien of gehoord van D66 in Dronten. Ook nu zijn de kandidaat raadsleden nog niet te zien geweest (als D66-ers) op de tribune van de raadsvergaderingen. Je zou mogen verwachten dat ze daar een half jaar voor de verkiezingen mee starten om te weten wat er speelt en leeft in de raad. Als je daarmee pas start na de verkiezingen kan ik nu al voorspellen dat er het eerste half jaar niets uit komt. Wat betreft de voorbereiding kan D66 een voorbeeld nemen aan de SP die maanden van te voren al zeer duidelijk zichtbaar was tijdens commissie- en raadsvergaderingen in aanloop naar de verkiezingen.  Over de uitvoering van de SP zal ik verder niet flauw doen.

Ik kijk uit naar de verkiezingsstrijd de komende maanden.

Nederland dreigt te overstromen. De werkloosheid verdubbelt in een jaar tijd. De staatsschuld stijgt en de economie krimpt. En waar is de premier? Die zit met zijn vinger in de dijk van de Hedwigepolder. En dan zit ie ook nog aan de verkeerde kant van de dijk.

Dit is niet alleen een economische crisis. Het is een morele crisis, aldus  Herman Wijffels, grondlegger van dit kabinet. Het is een ‘waardencrisis’. Bankiers hebben in hun tomeloze hebzucht naar bonussen onverantwoorde risico’s genomen. Een feest van egotripperij, dat miljoenen mensen elders op de wereld tot de bedelstaf heeft gebracht. Die bankiers staan symbool voor een economie met een extreem korte horizon, gericht op eigen winstbejag. Zonder schaamte, zoals Rijkman Groenink die een falend ABN AMRO verliet met 23 miljoen in de zak.

Deze cultuur van zelfverrijking is overgeslagen naar de publieke sector. Om de genationaliseerde bank Fortis- ABN AMRO uit het slob te halen moet politieke toppers als VVD-er Gerrit Zalm en CDA-er Joop Wijn een ton of 6 á 7 betaald worden. Medisch specialisten worden woest als ze iets minder dan 5 ton gaan verdienen. Rik Felderhof, in dienst van de publieke omroep omzeilt trots de Balkenende-norm: ‘Omdat ik het waard ben’, zegt hij. Wat denken zij wel, zijn al die leraren en verplegers met hun modale salarissen dan minder waard?

Het zijn uitingen van hebberigheid en van een gebrek aan publieke dienstbaarheid. Deze kleine voorbeelden van de waardencrisis hebben grote gevolgen. Opgehitst door eindeloos materieel gewin leven we op een te grote ecologische voet, putten we onze aarde uit ten koste van miljoenen armen, branden onze bossen af, jagen onze grondstoffen er in een noodgang doorheen en zadelen ons nageslacht op met schulden met een onleefbare wereld.

Achter de kredietcrisis, de klimaatcrisis, de energiecrisis en de voedselcrisis gaat deze waarden-crisis schuil. Ik spreek van een hebberige en kortademige cultuur, waarin de jacht op materieel gewin alles bepalend lijkt te zijn geworden en hyperconsumptie als hoogste geluk wordt beschouwd. Die cultuur is het meest zichtbaar en schrijnend bij de topverdieners binnen en buiten Nederland.

De premier heeft zichzelf benoemd  tot chef ‘Normen en Waarden’, ook al hoor je daar nooit meer iets over. Terwijl nu het moment is voor sterke normatieve opvattingen.

Waar is de premier? Wat is zijn oordeel over de waardencrisis?

Wat is ook zijn oordeel over de beloningen in de financiele sector. In de bancaire code zitten allerlei gaten in, zodat er toch weer topbonussen gerechtvaardigd zijn. Gaat hij daarmee akkoord? Of stelt hij een heldere norm?

(meer…)

Mijn collega raadsleden zijn alweer bijna een maand onderweg in het nieuwe politieke jaar, maar ik ben er afgelopen tijd nog even twee weken tussenuit geknepen voor mijn zomervakantie. Morgen moet ik echt weer aan het werk, maar vanaf vandaag is de politieke machine alweer aan het draaien. Vanavond GroenLinks-bestuursvergadering waarin we de planning naar de verkiezingen vast gaan stellen. Morgen een bezoek met de raad aan het CWI/Werkplein in Emmeloord, woensdag het Literair Café in de Meerpaal over loverboy’s (aanrader!), donderdag vergadert de programmacommissie waar ik voorzitter van ben over het nieuwe verkiezingsprogramma en vrijdag richten de jonge GroenLinksers hun eigen werkgroep ‘De Toekomst‘ op.

Kortom, laat ik maar mijn uiterste best doen dat ontspannen vakantiegevoel lang vast te houden, want het wordt weer een drukke tijd zo in aanloop naar de verkiezingen.

Dinsdag melde Omroep Flevoland al dat het niet zeker is dat de SP bij de volgende raadsverkiezingen in Dronten nog wel mee zal doen. Of dat zo zal zijn moet nog blijken, maar het feit dat de website nu uit de lucht is versterkt dat vermoeden wel.

Hoewel ik er afgelopen donderdag niet bij was (ik ben nog altijd op vakantie) heeft de benoeming van onze nieuwe collega gemeenteraadslid Van der Wijk de nodige commotie opgeleverd in Dronten. Da’s zelfs tot in Zeeland doorgedrongen via smsjes, mails en krabbels op Hyves.

Dat politiek een hard vak is zal de heer Van der Wijk vanaf het eerste moment hebben ervaren. Het eerste interview dat hij geeft wordt (aldus Van der Wijk) uit zijn verband gerukt en bij zijn benoeming verlaten Leefbaar Dronten collega’s Onno en Jan de raadszaal omdat ze geen getuige willen zijn van deze vertoning. Prima actie van de Leefbaren. Misschien had ik wel hetzelfde gedaan als ik aanwezig was geweest.

De commotie begint al omdat het ex-SP lid zijn zetel wel opeist maar op eigen naam in de raad gaat zitten. Het is zijn wettelijk recht, maar politiek vind ik er veel op af te dingen. Misschien is een wetswijziging op zijn plaats, want op dit soort fratsen zit je eigenlijk niet te wachten in de raad (en staten en parlementen).

Maar de echt commotie ontstaat door een interview voor Omroep Flevoland radio (luister hier) [4.23 minuten]. Daarin zegt Van der Wijk dat de raadsvergoeding die hij gaat krijgen als gemeenteraadslid een belangrijke motivatie was om de zetel op te eisen. Van der Wijk heeft schulden -zo zegt hij in het interview – en deze wil hij gaan aflossen met zijn raadstoelage. Daar is op zichzelf niet zo heel veel mis mee. Veel van mijn collega gemeenteraadsleden zullen de toelage als onderdeel van hun verzamelinkomen gebruiken om de hypotheek of een lening voor de auto af te lossen. Wat iemand met zijn inkomen doet is zijn/haar zaak.

Het probleem is wel dat Van der Wijk enkel om deze reden in de raad te lijkt gaan zitten. Want de verslaggever vraag door wat Van der Wijk in de raad wil. “De minima een stem geven” antwoord hij daarop. Op welke wijze hij dat gaat doen weet hij echter niet.

“Plannen en ideeën heb ik niet” zegt hij.

En dat antwoord is precies waar het mis gaat. Alle raadsleden zijn lid van een politieke partij en hebben een programma. Plannen en ideeën over de wijze waarop zij Dronten zouden vormgeven zal die partij het voor het zeggen had. Vanuit dat gedachtegoed werken alle raadsleden keihard om van onze gemeente een plaats te maken waar het goed is om te leven en te wonen, werken en leren. Dat is hard werken en de vergoeding voor gemeenteraadsleden is daar nauwelijks mee in verhouding (burgerraadsleden krijgen überhaupt geen vergoeding ).

Als politicus moet je jezelf vaak verweren tegen de stelling dat je een zakkenvuller bent. Mooie praatjes voor een erebaantje en ondertussen een dik salaris opstrijken. De waarheid ligt daar ver vanaf. Waar ik kan probeer ik dat beeld te weerleggen, enkele weken geleden nog in de FlevoPost bijvoorbeeld.

Het doet daarom echt zeer om te moeten constateren dat er sinds afgelopen donderdag een raadslid in de gemeenteraad van Dronten zit waarvan je eigenlijk niet veel meer kan zeggen dan dat het een zakkenvuller is. Immers -en dat maakt het zo pijnlijk- hij zegt zelf geen plannen of ideeën te hebben. Achteraf kun je dan wel schrikken en roepen dat de opmerking uit zijn verband is gerukt, maar het interview is daarin nogal erg helder. Daar zat geen woord Spaans bij.

Van der Wijk is de raad ingekomen om de centjes te vangen en zal zijn tijd verder wel uitzitten tot maart. Voordat hij de gang van zaken in de raad goed en wel onder de knie krijgt zijn er weer verkiezingen en raakt hij zijn zetel toch kwijt. De kans dat hij nog iets voor elkaar krijgt in de raad is nagenoeg nihil.

Maar laat ik hem het voordeel van de twijfel gunnen en hem in maart beoordelen op zijn daden. Het kwaad is nu toch al geschiet en Van der Wijk heeft het aanzien van de raad aanzienlijk geschonden met zijn motivatie om louter om financiële redenen toe te treden. Want als je de reacties leest bij De Stentor zie je precies waar het op uitdraait: ‘politici? Het zijn allemaal zakkenvullers!’ Je wordt bedank Jan!

Sja, ik het kader van een serie over de politiek werd ik afgelopen zomer geïnterviewd door Gerrit Wijnne van de FlevoPost die me meteen aan het begin van het interview maar uitriep tot ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’. Mijn eerste reactie was danook een schaterlach. Staat dat nou goed op je CV vraag ik me af? Echt kwaad zal het wel niet kunnen om door het huis aan huisblad in de gemeente tot ‘meest trouw’ te worden uitgeroepen. De verkiezingen komen er aan, dus daar moet je gebruik van maken. Vandaar dat het ook in de header van de website staat (voorlopig; wat ik krijg er nu nog een beetje de slappe lach van).

Ja, daar zit je dan als ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’ en heb je voor de tweede en derde vergadering in het nieuwe politieke seizoen na het zomerreces je vakantie gepland. Daar gaat dus meteen die zorgvuldig opgebouwde reputatie… Politiek is een zwaar vak!

Het interview ging over het politieke werk en het valt me op dat ik er achteraf niet veel ‘politieke bevlogenheid’ in heb weten te leggen. Op de vraag of ik iets denk te hebben bijgedragen als burgerraadslid valt meer te zeggen dan dat ik denk serieus genomen te worden. Want ondanks dat je als burgerraadslid een soort ‘tweederangs raadslid’ bent (je speelt immers niet echt mee om de knikkers) heb ik wel het gevoel voor vol te worden aangezien en serieus te worden genomen. Niet in de laatste plaats door dit weblog waarmee ik voor mijzelf een podium heb weten te creëren waarmee ik mijn geluid helder voor het voetlicht kan brengen. Dat maakt me bij bepaalde collega’s geliefd, bij enkele collegae bepaald niet geliefd. Maar da’s onderdeel van het spel.

Als ik nu echt moet zeggen wat politiek tot een mooi vak maakt is dat je mede meebepaald, als heel klein radertje, dat de dingen gaan zoals ze gaan in de gemeente. Dat het voor brandweerlieden uitmaakt als je eens een keer een dag op training meegaat. De milieuagent het waardeert dat je met je glimmende zwarte schoenen mee een perkje in sjouwt als hij je wat wil laten zien. Dat je voor mensen dat luisterend oor kan zijn waar ze even hun verhaal kwijt kunnen of dat je nog eens en in alle rust de besluiten van de gemeenteraad kan toelichten en kan uitleggen dat het helemaal zo gek niet is wat we doen. Het is leuk om besluiten te nemen (in mijn geval dan via de fractie en Cebus in de gemeenteraad) en die besluiten later in je eigen omgeving gestalte te zien krijgen. Politiek is leuk omdat de meeste collegae ook leuke mensen zijn waarmee je voor het zelfde doel heel veel avonden in de week hard aan het werk bent; namelijk om Dronten een gemeente te laten zijn waar het leuk is om te wonen,te leven, groot worden en te werken. Om er, kortom, voor te zorgen iedereen in Dronten de ruimte heeft zichzelf te zijn of te worden met goede sociale voorzieningen, mooie wijken, goed onderwijs, sport en een rijk cultureel leven. Het is leuk omdat politiek mensenwerk is en politici net mensen zijn.