Sja, ik het kader van een serie over de politiek werd ik afgelopen zomer geïnterviewd door Gerrit Wijnne van de FlevoPost die me meteen aan het begin van het interview maar uitriep tot ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’. Mijn eerste reactie was danook een schaterlach. Staat dat nou goed op je CV vraag ik me af? Echt kwaad zal het wel niet kunnen om door het huis aan huisblad in de gemeente tot ‘meest trouw’ te worden uitgeroepen. De verkiezingen komen er aan, dus daar moet je gebruik van maken. Vandaar dat het ook in de header van de website staat (voorlopig; wat ik krijg er nu nog een beetje de slappe lach van).
Ja, daar zit je dan als ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’ en heb je voor de tweede en derde vergadering in het nieuwe politieke seizoen na het zomerreces je vakantie gepland. Daar gaat dus meteen die zorgvuldig opgebouwde reputatie… Politiek is een zwaar vak! 
Het interview ging over het politieke werk en het valt me op dat ik er achteraf niet veel ‘politieke bevlogenheid’ in heb weten te leggen. Op de vraag of ik iets denk te hebben bijgedragen als burgerraadslid valt meer te zeggen dan dat ik denk serieus genomen te worden. Want ondanks dat je als burgerraadslid een soort ‘tweederangs raadslid’ bent (je speelt immers niet echt mee om de knikkers) heb ik wel het gevoel voor vol te worden aangezien en serieus te worden genomen. Niet in de laatste plaats door dit weblog waarmee ik voor mijzelf een podium heb weten te creëren waarmee ik mijn geluid helder voor het voetlicht kan brengen. Dat maakt me bij bepaalde collega’s geliefd, bij enkele collegae bepaald niet geliefd. Maar da’s onderdeel van het spel.
Als ik nu echt moet zeggen wat politiek tot een mooi vak maakt is dat je mede meebepaald, als heel klein radertje, dat de dingen gaan zoals ze gaan in de gemeente. Dat het voor brandweerlieden uitmaakt als je eens een keer een dag op training meegaat. De milieuagent het waardeert dat je met je glimmende zwarte schoenen mee een perkje in sjouwt als hij je wat wil laten zien. Dat je voor mensen dat luisterend oor kan zijn waar ze even hun verhaal kwijt kunnen of dat je nog eens en in alle rust de besluiten van de gemeenteraad kan toelichten en kan uitleggen dat het helemaal zo gek niet is wat we doen. Het is leuk om besluiten te nemen (in mijn geval dan via de fractie en Cebus in de gemeenteraad) en die besluiten later in je eigen omgeving gestalte te zien krijgen. Politiek is leuk omdat de meeste collegae ook leuke mensen zijn waarmee je voor het zelfde doel heel veel avonden in de week hard aan het werk bent; namelijk om Dronten een gemeente te laten zijn waar het leuk is om te wonen,te leven, groot worden en te werken. Om er, kortom, voor te zorgen iedereen in Dronten de ruimte heeft zichzelf te zijn of te worden met goede sociale voorzieningen, mooie wijken, goed onderwijs, sport en een rijk cultureel leven. Het is leuk omdat politiek mensenwerk is en politici net mensen zijn.
Diep geschokt heb ik vanmiddag gehoord dat GroenLinks Statenlid en dierbaar collega Cees Meijer vandaag is bezweken aan zijn ziekte. Pas afgelopen weekend hoorde ik het verschrikkelijke nieuws dat de ziekte die hij vorig jaar overwonnen leek te hebben in volle hevigheid was teruggekeerd. Nog niet van die schrik bekomen volgt vandaag dus het droevige nieuws van zijn dood.
