Paul Vermast | GroenLinks

Halverwege mijn vakantie mailde PvdA collega Annemiek van der Meulen dat ze besloten had toch niet verkiesbaar te zijnbij de gemeenteraadsverkiezingen in maart volgend jaar. Vandaag staat het in De FlevoPost.

Natuurlijk heb ik het haar meteen laten weten dat ik haar besluit heel erg betreur, maar wel goed begrijp. Omstandigheden in de privésfeer geven aanleiding om gas terug te moeten nemen. Natuurlijk is dat heel logisch, maar ik zal Annemiek wel erg gaan missen in de gemeenteraad. Naast een leuke en betrokken collega verliest de PvdA-fractie (en dus de raad) een bevlogen en sociaal zeer bewogen raadlid. Dat is een verlies voor de gehele raad, de PvdA in het bijzonder. On vermoeibaar zette Annemiek zich de afgelopen jaren in voor de jeugd en het jeugdbeleid. Samen met Leefbaar Dronten collega Jan Ammerlaan vormden we met z’n drieën een mooi samenwerkingsverband op de sociale onderwerpen en ook daarin zal ik haar na de verkiezingen hard gaan missen.

Hoewel de verkiezingen nog wel een paar maanden weg zijn wil ik Annemiek veel dank zeggen voor de fijne samenwerking de afgelopen jaren (en natuurlijk de komende maanden).

Paul.

Mijn collega raadsleden zijn alweer bijna een maand onderweg in het nieuwe politieke jaar, maar ik ben er afgelopen tijd nog even twee weken tussenuit geknepen voor mijn zomervakantie. Morgen moet ik echt weer aan het werk, maar vanaf vandaag is de politieke machine alweer aan het draaien. Vanavond GroenLinks-bestuursvergadering waarin we de planning naar de verkiezingen vast gaan stellen. Morgen een bezoek met de raad aan het CWI/Werkplein in Emmeloord, woensdag het Literair Café in de Meerpaal over loverboy’s (aanrader!), donderdag vergadert de programmacommissie waar ik voorzitter van ben over het nieuwe verkiezingsprogramma en vrijdag richten de jonge GroenLinksers hun eigen werkgroep ‘De Toekomst‘ op.

Kortom, laat ik maar mijn uiterste best doen dat ontspannen vakantiegevoel lang vast te houden, want het wordt weer een drukke tijd zo in aanloop naar de verkiezingen.

Hoewel ik er afgelopen donderdag niet bij was (ik ben nog altijd op vakantie) heeft de benoeming van onze nieuwe collega gemeenteraadslid Van der Wijk de nodige commotie opgeleverd in Dronten. Da’s zelfs tot in Zeeland doorgedrongen via smsjes, mails en krabbels op Hyves.

Dat politiek een hard vak is zal de heer Van der Wijk vanaf het eerste moment hebben ervaren. Het eerste interview dat hij geeft wordt (aldus Van der Wijk) uit zijn verband gerukt en bij zijn benoeming verlaten Leefbaar Dronten collega’s Onno en Jan de raadszaal omdat ze geen getuige willen zijn van deze vertoning. Prima actie van de Leefbaren. Misschien had ik wel hetzelfde gedaan als ik aanwezig was geweest.

De commotie begint al omdat het ex-SP lid zijn zetel wel opeist maar op eigen naam in de raad gaat zitten. Het is zijn wettelijk recht, maar politiek vind ik er veel op af te dingen. Misschien is een wetswijziging op zijn plaats, want op dit soort fratsen zit je eigenlijk niet te wachten in de raad (en staten en parlementen).

Maar de echt commotie ontstaat door een interview voor Omroep Flevoland radio (luister hier) [4.23 minuten]. Daarin zegt Van der Wijk dat de raadsvergoeding die hij gaat krijgen als gemeenteraadslid een belangrijke motivatie was om de zetel op te eisen. Van der Wijk heeft schulden -zo zegt hij in het interview – en deze wil hij gaan aflossen met zijn raadstoelage. Daar is op zichzelf niet zo heel veel mis mee. Veel van mijn collega gemeenteraadsleden zullen de toelage als onderdeel van hun verzamelinkomen gebruiken om de hypotheek of een lening voor de auto af te lossen. Wat iemand met zijn inkomen doet is zijn/haar zaak.

Het probleem is wel dat Van der Wijk enkel om deze reden in de raad te lijkt gaan zitten. Want de verslaggever vraag door wat Van der Wijk in de raad wil. “De minima een stem geven” antwoord hij daarop. Op welke wijze hij dat gaat doen weet hij echter niet.

“Plannen en ideeën heb ik niet” zegt hij.

En dat antwoord is precies waar het mis gaat. Alle raadsleden zijn lid van een politieke partij en hebben een programma. Plannen en ideeën over de wijze waarop zij Dronten zouden vormgeven zal die partij het voor het zeggen had. Vanuit dat gedachtegoed werken alle raadsleden keihard om van onze gemeente een plaats te maken waar het goed is om te leven en te wonen, werken en leren. Dat is hard werken en de vergoeding voor gemeenteraadsleden is daar nauwelijks mee in verhouding (burgerraadsleden krijgen überhaupt geen vergoeding ).

Als politicus moet je jezelf vaak verweren tegen de stelling dat je een zakkenvuller bent. Mooie praatjes voor een erebaantje en ondertussen een dik salaris opstrijken. De waarheid ligt daar ver vanaf. Waar ik kan probeer ik dat beeld te weerleggen, enkele weken geleden nog in de FlevoPost bijvoorbeeld.

Het doet daarom echt zeer om te moeten constateren dat er sinds afgelopen donderdag een raadslid in de gemeenteraad van Dronten zit waarvan je eigenlijk niet veel meer kan zeggen dan dat het een zakkenvuller is. Immers -en dat maakt het zo pijnlijk- hij zegt zelf geen plannen of ideeën te hebben. Achteraf kun je dan wel schrikken en roepen dat de opmerking uit zijn verband is gerukt, maar het interview is daarin nogal erg helder. Daar zat geen woord Spaans bij.

Van der Wijk is de raad ingekomen om de centjes te vangen en zal zijn tijd verder wel uitzitten tot maart. Voordat hij de gang van zaken in de raad goed en wel onder de knie krijgt zijn er weer verkiezingen en raakt hij zijn zetel toch kwijt. De kans dat hij nog iets voor elkaar krijgt in de raad is nagenoeg nihil.

Maar laat ik hem het voordeel van de twijfel gunnen en hem in maart beoordelen op zijn daden. Het kwaad is nu toch al geschiet en Van der Wijk heeft het aanzien van de raad aanzienlijk geschonden met zijn motivatie om louter om financiële redenen toe te treden. Want als je de reacties leest bij De Stentor zie je precies waar het op uitdraait: ‘politici? Het zijn allemaal zakkenvullers!’ Je wordt bedank Jan!

De SP raakt volgende week één van haar 3 zetels kwijt. Door het vertrek van Paul Nijssen wegens persoonlijke omstandigheden is er een zetel vrijgekomen. Op de lijst van de SP staat Jan van der Wijk en hij heeft zijn zetel aanvaard.

Van der Wijk is inmiddels geen lid meer van de SP en zal dus als Lijst Van der Wijk in de raad plaats moeten nemen.

Als ik eerlijk ben vind ik het een treurige ontwikkeling en ook wel een beetje sneu voor de SP. Het is een nieuw dieptepunt in een reeks van wisselingen in de fractie (allemaal op goede gronden, daarover geen misverstand). Wat Van der Wijk in de raad komt doen is me een raadsel. Slechts een half jaar zal hij raadslid zijn voordat er gemeenteraadsverkiezingen zijn. In die periode kun je als zelfstandige lijst niet veel meer betekenen voor de gemeente en het was beter als hij zijn zetel had gelaten aan de SP. Hoewel; ook daarover geen misterstand, het zijn wettelijk recht is. Van mij had dit niet gehoeven!

Sja, ik het kader van een serie over de politiek werd ik afgelopen zomer geïnterviewd door Gerrit Wijnne van de FlevoPost die me meteen aan het begin van het interview maar uitriep tot ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’. Mijn eerste reactie was danook een schaterlach. Staat dat nou goed op je CV vraag ik me af? Echt kwaad zal het wel niet kunnen om door het huis aan huisblad in de gemeente tot ‘meest trouw’ te worden uitgeroepen. De verkiezingen komen er aan, dus daar moet je gebruik van maken. Vandaar dat het ook in de header van de website staat (voorlopig; wat ik krijg er nu nog een beetje de slappe lach van).

Ja, daar zit je dan als ‘trouwste burgerraadslid van deze raadsperiode’ en heb je voor de tweede en derde vergadering in het nieuwe politieke seizoen na het zomerreces je vakantie gepland. Daar gaat dus meteen die zorgvuldig opgebouwde reputatie… Politiek is een zwaar vak!

Het interview ging over het politieke werk en het valt me op dat ik er achteraf niet veel ‘politieke bevlogenheid’ in heb weten te leggen. Op de vraag of ik iets denk te hebben bijgedragen als burgerraadslid valt meer te zeggen dan dat ik denk serieus genomen te worden. Want ondanks dat je als burgerraadslid een soort ‘tweederangs raadslid’ bent (je speelt immers niet echt mee om de knikkers) heb ik wel het gevoel voor vol te worden aangezien en serieus te worden genomen. Niet in de laatste plaats door dit weblog waarmee ik voor mijzelf een podium heb weten te creëren waarmee ik mijn geluid helder voor het voetlicht kan brengen. Dat maakt me bij bepaalde collega’s geliefd, bij enkele collegae bepaald niet geliefd. Maar da’s onderdeel van het spel.

Als ik nu echt moet zeggen wat politiek tot een mooi vak maakt is dat je mede meebepaald, als heel klein radertje, dat de dingen gaan zoals ze gaan in de gemeente. Dat het voor brandweerlieden uitmaakt als je eens een keer een dag op training meegaat. De milieuagent het waardeert dat je met je glimmende zwarte schoenen mee een perkje in sjouwt als hij je wat wil laten zien. Dat je voor mensen dat luisterend oor kan zijn waar ze even hun verhaal kwijt kunnen of dat je nog eens en in alle rust de besluiten van de gemeenteraad kan toelichten en kan uitleggen dat het helemaal zo gek niet is wat we doen. Het is leuk om besluiten te nemen (in mijn geval dan via de fractie en Cebus in de gemeenteraad) en die besluiten later in je eigen omgeving gestalte te zien krijgen. Politiek is leuk omdat de meeste collegae ook leuke mensen zijn waarmee je voor het zelfde doel heel veel avonden in de week hard aan het werk bent; namelijk om Dronten een gemeente te laten zijn waar het leuk is om te wonen,te leven, groot worden en te werken. Om er, kortom, voor te zorgen iedereen in Dronten de ruimte heeft zichzelf te zijn of te worden met goede sociale voorzieningen, mooie wijken, goed onderwijs, sport en een rijk cultureel leven. Het is leuk omdat politiek mensenwerk is en politici net mensen zijn.

‘Meepraten over invulling van je omgeving’

De gemeenteraadsverkiezingen van 2010 werpen hun schaduw vooruit. Politieke partijen zijn achter de schermen al bezig met de voorbereidingen. Verkiezingsprogramma’s worden geschreven, kandidatenlijsten opgesteld. Deze zomer een serie waarin (relatieve) nieuwkomers in de Dronter gemeenteraad en aspirant-raadsleden spreken over het politieke vak. In deze aflevering Paul Vermast, burgerraadslid voor eenmansfractie GroenLinks.

Door Gerrit Wijnne

– Mag ik u bij deze uitroepen tot trouwste burgerraadslid van de bijna afgelopen raadsperiode?

Paul Vermast: ‘Haha. Nou, dank je wel.’

– U bent bij vrijwel elke vergadering aanwezig.

‘Ja. Het komt inderdaad zelden voor dat ik er niet ben. Het schiet niet op als je er niet bent. Je mist dan dingen.’

– Wil je alles meemaken, alles weten?

‘Ja. Ik ben natuurlijk de eerste opvolger van Cebus (Korteweg, red.). Mocht hij om wat voor reden dan ook wegvallen moet ik vol aan de bak. Dat heb je wel een beetje in je achterhoofd. Dat betekent dat je voortdurend op de hoogte moet blijven van wat er in de politiek gebeurt. Voor een burgerraadslid van een eenmansfractie geldt dat steker dan voor een fractie die uit meerdere mensen bestaat.’

– Nog even terug naar de verkiezingen. Ze verliepen dramatisch voor uw partij GroenLinks. Van de twee gemeenteraadszetels moesten jullie er inleveren.

‘Nou nou, dramatisch vind ik niet het juiste woord. De SP deed mee en die deed het landelijk heel goed. Had die niet meegedaan dan waren wij een alternatief geweest voor SP-stemmers. Daarbij hadden we bij de verkiezingen van 2002 krap twee zetels gehaald. We wisten dus dat er een kans was dat we een zetel zouden verliezen.’

– Voor u persoonlijk had dat flinke gevolgen. U stond nummer twee op de lijst. Hoe voelde u zich toen duidelijk werd dat uw partij slechts één zetel zou halen? Ik kan me niet voorstellen dat u er niet een beetje op had gerekend in de raad te komen.

‘Ik was er goed ziek van.’

– Het waren ongetwijfeld zware dagen, zo kort na de verkiezingen.

‘Dat viel wel mee hoor. Op de avond zelf was het even slikken en de dag erna ook, maar daarna was ik – met de fractie – vooral bezig hoe we het als eenmansfractie zouden gaan doen.

– Maar leuk was het voor jou persoonlijk niet, lijkt me zo.

‘Natuurlijk niet. Maar zo is het politiek spel. Bij de volgende verkiezingen kan het zomaar weer anders zijn. Het lastige is dat lokaal “landelijk” wordt gestemd. Over het algemeen stemmen mensen lokaal wat ze voor de Tweede Kamerverkiezingen ook stemmen. Ook al doe je waanzinnig je best en haal je waanzinnige resultaten, je merkt er relatief weinig van als de landelijke trend tegenzit. Dan speelt ook nog eens mee dat wat in de krant en op tv wordt weergegeven van een politiek debat een sterk gefilterd beeld is.’

– Is dat niet frusterend?

‘Dat weet ik niet. Het is gewoon een feit dat het zo werkt in de politiek. Er zijn tientallen redenen waardoor je politiek gefrustreerd kunt raken. Ik bedoel, je bent de kleinste oppositiepartij. Maar als je gefrustreerd raakt moet je er mee stoppen. Dan is het niet gezond meer.’

– Waar komt de interesse voor politiek vandaan?

‘Ik denk deels uit m’n opvoeding. Ik ben al sinds m’n dertiende vrijwilliger van Greenpeace. M’n ouders waren in de jaren tachtig anti-kernwapendemonstranten. Maatschappellijke betrokkenheid is me met de paplepel ingegoten. Op een gegeven moment werd m’n contract bij Greenpeace niet verlengd en toen heb ik GroenLinks hier in Dronten gebeld met de vraag of ze iets voor me hadden. Voor ik het wist zat ik in het bestuur en was ik burgerraadslid.’

– Wilde u altijd al politicus worden?

‘Nee, ik heb heel lang niet de ambitie gehad de politiek in te gaan. Ik zat aan de andere kant, de beïnvloeding van de politiek.’

– Waneer is de omslag gekomen?

‘Nadat ik bij Greenpeace vertrok ben ik mezelf gaan afvragen wat ik nu verder zou willen. Ik bedoel, het werk dat ik het leukste werk vond had ik al gedaan. Ik was campagnemedewerker bij Greenpeace. Doorlopend zat je in het middelpunt van de actie. Zo voerde je actie tegen het ontbreken van een milieuminister in het kabinet Balkenende 1, zo zat je bij blokkades van houtschepen. Toen bleek dat ik niet snel bij Greenpeace kon terugkomen had ik al zoveel van de politiek gezien dat ik dat erg leuk vond. Het was de periode net na de moord op Pim Fortyun. De kogel kwam van links, zeiden ze. We zaten in het verdachtenbankje. Wacht even, dacht ik. Dit zal me niet gebeuren. Ik was al tien jaar lid van GroenLinks, maar was nooit actief geweest. Ik vond het tijd worden dat dat nu maar eens moest gebeuren.’

– Hoe kijkt u terug op de afgelopen vier jaar?

‘Het was hard werken, terwijl je er relatief weinig voor terug kreeg. Sowieso is de waardering van burgers over het algemeen laag. Je wordt gezien als zakkenvuller, zelfs als burgerraadslid.’

– Maar die krijgt toch geen vergoeding?

‘Dat klopt. Maar als mensen horen dat je “iets” in de politiek doet, denken mensen al snel dat je er iets mee verdient. Dus ben je een zakkenvuller. Het tegendeel is waar. Het is hard werken, voor ons nog harder dan voor een grotere fractie.’

– Heeft u het gevoel als burgerraadslid iets te hebben bijgedragen?

‘Ik denk dat ik wel serieus wordt genomen, maar dat zal niet voor alle burgerraadsleden gelden.’

– Hoe komt dat?

‘Hoe je het ook wendt of keert, feit blijft dat je geen raadslid bent en dus geen beslissingen neemt. Dat is zo erg nog niet. Dat zijn de regels van het spel, daar moet je niet over zeuren. Op bepaalde momenten heb ik er wel moeite mee. Bijvoorbeeld als de kerstpakketten worden uitgedeeld. Raadsleden krijgen die wel, burgerraadsleden niet. Of de kaartjes voor Thomasvaer en Pieternel worden uitgedeeld. Raadsleden krijgen die wel, burgerraadsleden niet. Als je als gemeente je mond vol hebt over vrijwilligerswerk en je gaat zo om met de politieke vrijwilligers, spreekt daar niet heel veel waardering uit. En het gaat me helemaal niet om een kerstpakket hoor, het gaat om het gebaar.’

– Hoe groot is die ambitie om raadslid te worden?

‘We gaan gewoon voor een tweede zetel.’

– En die is dan voor jou? Ben je bij de verkiezingen de tweede man op de lijst van GroenLinks?

‘Dat weet ik niet, daar ga ik niet over. Maar ik ben beschikbaar, als je dat bedoelt.’

– Waarom is politiek leuk?

‘Je kunt concreet meepraten over de invulling van je eigen omgeving. je bent weliswaar een klein onderdeel van het systeem maar toch… Als je door De Meerpaal loopt, denk je toch: “Ik heb er een bijdrage aan geleverd dat-ie er staat zoals ie er staat.” Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld het winkelcentrum of het stationsgebied wat ontwikkeld gaat worden. Daarover meepraten en daar invloed op uitoefenen is bijzonder interessant. Er voor kunnen zorgen dat mensen het goed hebben, dat tarieven van sportverenigingen niet de pan uitrijzen, dat ook mensen met een uitkering ook goed kunnen leven, dat maakt politiek boeiend.’

Bron: FlevoPost 25 augustus 2009
© copyright foto: Fotostudio Wierd

Vanavond begint het politieke circus weer met de eerste fractievergadering na het zomerreces. We mogen er weer aan de bak tot de verkiezingen van maart. Op 5 augustus schreef ik al een blogje om in de stemming te komen waarin ik terug kwam op de vaststelling van de kadernota voor de zomer.

“In mijn blog neem ik de stelling in dat de coalitie van CDA, PvdA en ChristenUnie ongeveer 7 miljoen euro van de Nuon gelden (die we krijgen door de –waarschijnlijke- verkoop van de Nuon-aandelen) ‘verjubelt’ aan leuke dingen voor burgers in een verkiezingsjaar. Dat vond en vind ik onbehoorlijk bestuur”.  Zo begon ik mijn bericht van 5 augustus over verwijzing van een blogje van voor de zomer.

Bij de voorbereiding op de fractievergadering van vanavond las ik de voor donderdag geagendeerde ‘Bestuursrapportage 2009’ waarin het college verantwoording aflegt over het eerste half jaar. Bij de inleiding slaat je de schrik al om het hart:

“Helaas is het onzes inziens degelijke sluitende meerjarenbeeld van het voorstel “Kadernota
2010”, dat moet dienen als basis voor de begrotingsbehandeling in oktober/november 2009,
doorkruist door ’s rijks ombuigingen in de financiële verhoudingen met de gemeenten
(meicirculaire c.a.). De recessiegevolgen komen in die zin hard aan op de inkomstenkant van
de gemeentebegroting. […] Dat noopt tot ingrijpende keuzen, waarover wij met uw raad in gesprek blijven. Het college blijft zich inzetten voor een sluitend meerjarenperspectief en voor de programmatisch best verantwoorde keuzen binnen de gekrompen financiële ruimte” schrijft het college aan de raad.

Kortom, het financiële kaartenhuis van de kadernota 2010 die dit voorjaar werd behandeld dondert met een klap in elkaar. Er is geen ruimte meer voor leuke projectjes, maar er moeten “ingrijpende keuzen” worden gemaakt. Dat is andere koek dan het ‘hiep hiep hoera verhaal’ van het college en de coalitie voor de zomer.

Iedereen kon ook in juni al zien aankomen dat de gevolgen van de recessie Dronten (en alle andere gemeenten) hard zouden raken. Daarom was het toen al zo dom dat de coalitie, het CDA voorop, in de kadernota vast met geld ging smijten waarvan je op voorhand zou kunnen weten dat we er later tekort van zouden hebben. Daarmee verkwanselt de coalitie de financiële toekomst van Dronten door het college op te zadelen met een meerjarenbegroting waar gaten in zitten.

Daarom moet de coalitie terug op haar schreden. Afblijven van het NUON geld en storten in een reserve. Daarmee verstevigen we structureel de financiële basis van Dronten. Dat is een voorstel dat burgers hadden mogen verwachten van het CDA dat de laatste gemeenteraadsverkiezingen in ging met de slogen “financiën op orde”. Helaas is daar in de praktijk niet veel van te merken.

Over precies een week ben ik even niet aanspreekbaar. Da’s ieder jaar het geval op de zondag na de Meerpaaldagen omdat ik dan om de bank lig bij te komen van drie dagen feest in Dronten.

Al het hele jaar wordt er traditioneel afgeteld naar de Meerpaaldagen en de teller staat nu nog maar op 4dagen! Komende donderdag om 20 uur vindt de opening weer plaats en beginnen de drie dagen in het jaar dat er in Dronten niet wordt afgeteld. De Meerpaaldagen zelf!

Ieder jaar opnieuw vormen de Meerpaaldagen het belangrijke sociale gebeuren in Dronten waarop inwoners hun vakanties afstemmen. Dat gaat zelfs zo ver dat men bij de gemeente nu bedacht heeft dat de raad op de eerste avond van de Meerpaaldagen van reces terug kan komen om ‘informeel’ over de financiën te spreken. Laat ik maar voorzichtig concluderen dat het geen idee van een ‘Drontenaar’ is, want dan weet je dat dit het verkeerde moment is. Ondanks (en dat was de reden om het op die dag te plannen) dat de meeste raadsleden vanwege de Meerpaaldagen weer in Dronten zullen zijn. Hoe het ook zij, ik heb me afgemeld en wens de collega’s die wel in het gemeentehuis gaan zitten erg veel sterkte. Ik ga, met de rest van Dronten, leuke dingen doen!